Dezelfde reis, een andere loc

De rit blijft hetzelfde. Vanaf Simpelveld door de heuvels, langs Eys en Wijlre, tot aan Schin op Geul.

De rijtuigen blijven ook hetzelfde. Dezelfde banken, dezelfde ramen die je open kunt schuiven, dezelfde oprijplank die de vrijwilligers uitklappen.

Alleen staat er sinds april misschien een andere loc voorop.

Bonne is groen. Hij is klein en gedrongen, en achter de cabine houdt hij op. Er zit geen tender achter, want het water zit in bakken langs de ketel. Tien en een halve meter, van bufferbalk tot bufferbalk. Zevenenzestig ton, en niet harder dan vijftig kilometer per uur.

Dat is geen gebrek. Bonne is in 1943 gebouwd bij Maschinenfabrik Esslingen om wagons te rangeren op een fabrieksterrein. Daar is hij precies goed voor.

De 52 532 is zwart. Hij is langer, hij heeft wel een tender, en hij heeft meer drijfwielen. Gebouwd om lange treinen over grote afstanden te trekken, niet om te rangeren.

Twee Duitse locomotieven uit dezelfde oorlog, gemaakt voor heel verschillend werk.

Voor de Miljoenenlijn is dat handig. Met twee locomotieven kan er meer gereden worden, en kan de ene naar de werkplaats terwijl de andere doorrijdt.

Bonne heeft de oorlog trouwens van dichtbij meegemaakt. Hij is een keer op zijn kant gegaan, en bij een bombardement kreeg hij granaatscherven te verwerken. Kijk maar eens goed naar het frame als je erlangs loopt.

Eén ding kan de stoom nog tegenhouden. Wordt het warmer dan dertig graden, dan gaat er een dieselloc voor de trein.